7 قلم آموزشی نقل از جهان آموزش
هفت موردی که بهتر است از قلم نیفتد - آموزشی
دوره سنی دبستان، دوره ای است که مهارت های اجتماعی شکل می گیرند، آزموده می شوند
و البته تمرین می شوند، مهارت هایی که پایه یادگیری های آینده هستند. بهتر است زمان هایی را
در هر هفته، به ایجاد موقعیت برای برقراری ارتباط با دیگران اختصاص دهید. برنامه هایی مانند:
دعوت از دوستان مدرسه اش به خانه، برنامه پارک رفتن با اقوام یا دوستان و همسایه هایی که
فرزندان هم سن با فرزند شما دارند، مهمانی های خانوادگی یا دوستانه، شهربازی،
نمایش های کودکانه، مسابقه های مخصوص به کودک، برنامه های فرهنگی، بازی های
گروهی و... گوش به زنگ باشید و بدانید در محله زندگی شما چه برنامه هایی برای کودکان
در جریان است. همچنین با خانواده هایی که فرزندان هم سن و سال شما دارند، ارتباط
بیشتر و بهتری برقرار کنید.
فعالیت های بدنی:
زمان هایی را در جدول فرزند خود، به برنامه هایی اختصاص بدهید که نیاز به فعالیت بدنی دارند.
مثل دوچرخه سواری، اسکیت بازی، دویدن، شرکت در کلاسهای ورزشی، شنا و... لزومی ندارد
همیشه از نوع ورزشی باشد. مثلا برنامه خرید را طوری تنظیم کنید که هفته ای یک بار به یک
فروشگاه بزرگ بروید و در آن جا، برای مدتی فرزندتان مجبور شود راه برود. یا برخی مسیرها را
پیاده بروید. در انتخاب فعالیت ها، حتما علاقه او را در نظر بگیرید و از پیشنهادهایش استفاده کنید.
زمان من و بابا و مامان:
فرزند شما نیاز دارد زمان هایی از روز را فقط و فقط با شما بگذراند. این ارتباط جدا از غذا خوردن،
بحث کردن، تلویزیون تماشا کردن یا بر سر تکالیف مجادله کردن است. برای بازی های ساده،
صحبت کردن، درد و دل کردن، تعریف از خاطرات گذشته، به احساس ها پرداختن، محبت کردن،
در آغوش گرفتن و نوازش کردن، کلمات محبت آمیز به کار بردن و... وقت بگذارید.
تکالیف مدرسه:
زمانی را که برای تکالیف در نظر می گیرید، بهتر است بعد از صرف غذا و قدری استراحت باشد.
در روز باشد تا هنوز، کودک خسته نشده باشد. به علاوه، همزمان با کارتون مورد علاقه او هم
نباشد. اگر فرزندتان در انجام تکالیف قدری بد قلق است، انجام آن را قبل از کاری بگذارید که او
به آن علاقه دارد. مثلا بازی رایانه ای و... در نتیجه اگر می خواهد بازی کند، باید اول تکالیفش را
تمام کند. مراقب باشید اگر چنین قانونی گذاشتید، باید به طور قاطع روی آن بایستید، و گرنه
کنترل اوضاع را از دست می دهید. در زمان بندی برای تکالیف، واقع بین باشید و قدری هم وقت
اضافه بگذارید. او را وادار نکنید عجله کند و اگر زمان طولانی می شود، آن را به بخش های کوتاه،
مثلا 45 دقیقه ای تقسیم کنید.
وقت گذرانی های ویژه خانوادگی:
گذراندن زمان با خانواده، تاثیرات مثبت بسیاری روی فرزندان دارد: برقراری رابطه بهتر با اعضای
خانواده، افزایش احساس داشتن حمایت خانوادگی، تقویت اعتماد به نفس، کمک به رفع
اضطراب ها و... زمان آن را طوری تنظیم کنید که همه وقت داشته باشند و از همه اعضای خانواده
بخواهید در آن شرکت کنند.
برنامه های مربوط به استعداد و علاقه:
همه افراد استعدادهایی دارند. استعدادهای آن ها را در توانمندی ها، علایق و کنجکاوی هایشان را
می توان دید. اگرخوب به فرزند خود دقت کنید، مهارت هایی را در او کشف می کنید. مهارت هایی که
لزوما خود را در مدرسه نشان نمی دهند. زمانی را در برنامه او به پرورش استعدادی که دارد اختصاص
دهید. تعصب خاصی هم به خرج ندهید. اجازه بدهید زمینه های تازه را هم امتحان کند.
مسئولیت های شخصی من:
شما هم از آن دسته والدینی هستید که وقتی فرزندتان حتی کارهای شخصی خودش را هم
انجام نمی دهد، گله دارید؟
برخی والدین بدون اینکه خودشان بخواهند به فرزندشان یاد می دهند که مسئولیت پذیر نباشند.
آنها طاقت انجام نشدن کارها را ندارند. طاقت ناراحتی فرزندشان را هم ندارند. از همین حالا
برنامه ای را برای تغییر این شرایط در نظر بگیرید. پله پله جلو بروید. وقتی که یک رفتار به شکل
عادی روزمره درآمد، یکی دیگر را به برنامه اضافه کنید. شما با اینکار به او فرصت رشد،
مسئولیت پذیری و مستقل شدن را می دهید.
عنوان مجله پدر و مادرها شماره 37
